بي خبر
اي كاشك دلم از همه جا بي خبر يمي از يار و ولاتم دل مو شي سفر يمي
مي رفت توي كوه و كتل يا كه تو صحرا تو باغ و از اين خونه همي ري و در يمي
مي رفت كه ببينه دل مو يا ر قشنگش چيش كور مو با ديدن يار بر يمي
دل مي شو ببينه يارش يار عزيزش يارم كه همي موش مي دي شي كپر يمي
هر گاه كه چيشك مي زنه سيم با دو مزنگش هر غصه و غم ري دل مو مثل پر يمي
وقتي كه ميناش واز ميكنه مي ريزه تو باد دل گشت كنون گشت ميكو سيش چون فنر يمي
پينجش هر كمو صد تا هنر داره تو دختا دستش بكشه ري دك و ديوار جهان پر هنر يمي
صبح تا به غروب وعد ميدادم سي دل او انگار نه انگار سي خوش كور و كر يمي
هر وقت تو ولات رو مي كرد مي رفتم هم پاش هم پاش كسي بي كار مو پر شور و شر يمي
اما دل مو حالا نه غم مي خوا ه نه ياري دنيا اگه اي بو سي مو مثل زر يمي
كار تو امينو نيسي يار و غم يار دست از اي كشي كار تو بي درد سر يمي
سيد محمد امين فرهي
بوشهر - 1368/9/7
برچسب:
نویسنده: آناهیتا قنبری